๏ หวานนั้นยังหวานฉ่ำใจ หวานล้ำอยู่ใน
หวนอวลกลิ่นร่ำอดีตกาล
ได้ยินไหมเล่าเยาวมาล เพลงกลอนขับขาน
กล่อมหล้ากว่าโลกพิราลัย
ได้ยินไหมเล่าเสียงใคร คร่ำครวญหวนไห้
ปิ่มว่าหฤทัยขาดรอน
เคยฟังสำเนียงเสียงกลอน ขับพร่ำคำวอน
เรียงร้อยหลากรสบทกวี
คล้อยวันผ่านเคลื่อนเดือนปี เนิ่นวันยังมี
หวานถ้อยวลีวิไลวรรณ
หวานนั้นใช่หวานใดกัน หวานคำรำพัน
แห่งยอดเยาวมิตรกัลยา
ขอหวานนั้นคืนกลับมา กล่อมใจสักครา
จนกว่าตะวันลาลับไป
ค่ำคืนคงนอนหลับใหล ลืมโลกอาลัย
ในฝันนั้นหวานละเมอ ฯ
๏ รำไรฟ้าค่ำลงแล้ว….แว่วเสียงเจื้อยแจ้ว
หรีดหริ่งเรไรระงม
สงัดนิ่งยิ่งฟังยิ่งตรม…..คล้ายเสียงระทม
จมทุกข์มิเทียบเทียมใด
ล่องลอยควะคว้างอยู่ใน………..คะนึงครวญไป
คิดถึงแต่นวลนิ่มนาง
ยิ่งนานหาได้เบาบาง…..กลับยิ่งคร่ำคราง
ยามร้างห่างเจ้าจอมใจ
ฤาเจ้าหมดแล้วอาลัย……สิ้นเยื่อขาดใย
จึ่งไม่หวนย้อนมาคืน
ฟังเสียงหรีดหริ่งยาวยืน…..ราวเสียงสะอื้น
สะอึกอัดอั้นรำพัน
บอกว่าใจจวนจาบัล……..ปริ่มชีพชีวัน
จะวอดดับแล้วแก้วเอย ฯ
ธุลีดิน
๏ ดั่งเงาเจ้าลับราง…เลื่อมงำอำพราง
ไม่เห็นเลยแม้ธุลีใจ
คว้างวนค้นไป…ราวคนสิ้นไร้
อยู่ไหนมิ่งมิตรกัลยา
มองเดือนลับลา…ยิ่งใจเหว่ว้า
ปริ่มว่าชีวาม้วยมรณ์
ฟังเถิดบังอร…สดับคำวอน
มาอ้อนถึงรั้วเรือนชาน
อยู่ไหนเยาวมาลย์…ไยลับหลังม่าน
เพลงขานครวญคร่ำร่ำไร
บอกว่ายากนักหัวใจ…จะพร่ำอย่างไร
จักให้ตรงใจปรารมภ์
ยิ่งดึกน้ำค้างพรม…จะยิ่งหนาวลม
ยิ่งจมเทวษอาดูรย์
อ้าเดือนจำรูญ…เคยผ่องเพริศพูน
กลับสูญเลือนดับลับลา
ราวไม่นำพา…ลืมแล้วกานดา
คนเคยคลอกลอนวอนฟัง
แม้นเจ้าชิงชัง..ลับหลังม่านบัง
ปล่อยคนคอยคว้างร้างลอย
ให้เหงาเฝ้าคอย…ครวญเพลงเศร้าสร้อย
จะร้อยพจีพลีมา
สดับเถิดดวงชีวา…เสียงนั้นฟังว่า
เจียนอาสัญแล้วแก้วใจ ฯ
ธุลีดิน
☉ดั่งเงาเจ้าลับราง...เลื่อมงำอำพราง
ไม่เห็นเลยแม้ธุลีใจ
คว้างวนค้นไป...ราวคนสิ้นไร้
อยู่ไหนมิ่งมิตรกัลยา
มองเดือนลับลา...ใจยิ่งเหว่ว้า
ปริ่มว่าชีวาม้วยมรณ์
ฟังเถิดบังอร...สดับคำวอน
มาอ้อนถึงรั้งเรือนชาน
อยู่ไหนเยาวมาลย์...ไยลับหลังม่าน
เพลงขานครวญคร่ำร่ำไร
บอกว่ายากนักหัวใจ...จะพร่ำอย่างไร
จักให้ตรงใจปรารมภ์
ยิ่งดึกน้ำค้างพรม...จะยิ่งหนาวลม
ยิ่งจมเทวษอาดูรย์
อ้าเดือนจำรูญ...เคยผ่องเพริศพูน
กลับสูญเลือนดับลับลา
ราวไม่นำพา...ลืมแล้วกานดา
คนเคยคลอกลอนวอนฟัง
แม้นเจ้าชิงชัง..ลับหลังม่านบัง
ปล่อยคนคอยคว้างร้างลอย
ให้เหงาเฝ้าคอย...ครวญเพลงเศร้าสร้อย
จะร้อยพจีพลีมา
สดับเถิดดวงชีวา...เสียงนั้นฟังว่า
เจียนอาสัญแล้วแก้วใจ ฯ
เรือนแม่พลอย : ดั่งเงา
