๏ เช้าชื่นผกาผิวะจะโชย
ก็ระโรยระรินรวน
กรุ่นกลิ่นพิกุลขจรชวน
หฤทัยคนึงนาง
หอมรื่นอะไรสิทนทาน
บ่มินานก็พาลจาง
หอมชื่นวจีศุภสะอาง
จะระรวยมิสร่างเลย
ย่ำเช้าจะเฝ้ามิจรจาก
ดุจฝากนะดั่งเคย
ยามสายจะคอยสิชมเชย
ฤดิชุ่มชอุ่มทรวง
คล้อยบ่ายคนึงพะวงนาง
นะบ่ร้างฤทัยลวง
ย่ำค่ำจะย้ำวจนะปวง
ปกป้องผะงางาม
น้ำตาระรินสิจะชะให้
ชลไหลลุแก้มลาม
เอาอ้อมหทัยประจงตาม
ทะนุน้อมถนอมนวล
คล้อยดึกจะคอยกมลกล่อม
รติล้อมประเลงครวญ
เพลงใจจะพร่ำบ่เรบ่รวน
วะจะรักมิรู้เลือน ฯ
๏ เมฆครึ้มขจายมา….ผินภาก็มืดลง
เสียงฟ้าคะนองคง….ละจะคร่ำจะครางครืน
แรงลมทะยานโถม….ปะทะไม้มิอาจยืน
ฟ้าคล้ำผิกลางคืน….ทะมึนมืดคะครั่นคราง
แล้วฝนก็หล่นร่วง….ปะระโลมบ่เลือกบาง
ครืนเสียงสิครวญปาง….ละจะเข่นจะขาดใจ.
สาดซ่าสะบัดสาย….ระดะไม้ก็เกวไกว
โยนโยกอยู่ไหวไหว ….ยะละราวระบำเริง
ฉ่ำชลชะอุ่มชื้น….ชะละชื่นชะชุ่มเชิง
พงไพรทุกผาเพิง ….ก็ระเริงระรื่นเย็น.
ผืนดินประชุมน้ำ….กะระหน่ำสิซ่านเซ็น
ดับร้อนดับทุกข์เข็น….สุวสันตฤดู
แต่ใจกระไรนั่น….ทะระมานน้ำตาพรู
ผ่านฝนกี่ฤดู….บ่มิเคยจะชื่นชม
ผู้ใดสิใจหมาย….ผิจะมาจะปรารมภ์
น้ำตากระหน่ำพรม….นะจะถั่งจะท่วมใจ ฯ
ธุลีดิน
๏ มืดนักระตรีนี้….บ่มิมีพระจันทรา
โสมแสงสว่างตา…กะระจ่างพโยมเยือน
กลับคล้ายมลายหาย…ละจะคลายจะคล้อยเลือน
เคยแช่มก็กลับเชือน…ชะงักเหมือนชะเง้อคอย
ดาวเอยสิเคยพร่าง…สุสว่างกระจ่างลอย
วับวิบระยิบพลอย…ผิระบายระบำดาว
ทั่วทิศระริกแสง…ระดะแพรงระยับพราว
กลับไร้กระโจมดาว…ละจะด้วยสะเหตุใด
มืดนักนะใจข้า…อุระล้าอุราไกว
หนาวอกสะทกไป…นะจะคร่ำจะครั่นคราง
เจ็บในฤทัยนี้…ดุจะชีวิวายวาง
หวังเดือนก็เลือนราง…ฤาจะร้างจะแรมไกล ฯ
ธุลีดิน
เสียงหนึ่งแผ่วแว่วภายใน…..ดังก้องอยู่ไกล
กลับใกล้เหมือนแนบแอบอิง
เสียงนั่นคอยหน่วงประวิง…..เวลาเนานิ่ง
กลับยิ่งเนิบช้านานวัน
เสียงแผ่วเพียงใจจาบัลย์…..ซึมเศร้ารำพัน
ซมซานซวนซบซึมเซา
ยิ่งฟังยิ่งชวนใจเรา………….โศกเศร้าหงอยเหงา
ควะคว้างอ้างว้างหวั่นไหว
สดับเถิดดวงหฤทัย………….ได้ยินหรือไม่?
ฟังว่าเพรียกหา..แต่เธอ ฯ
ธุลีดิน
☉ อ้าเดือนวิไลแจ่ม....กะระจ่างโพยมเยือน
โสมแสงสิย้ำเตือน....ฤดินี้มิมีเลย
มองเดือนเจ้าเพื่อนฟ้า....นะภะจ้าสิน่าเชย
แต่ใจนะเจ้าเอย....บ่ มิเคยจะมีใคร
เดือนลอยสิพลอยชม....ก็จะแช่มจะชื่นใจ
แต่แล้วผิมองไป....ฤาก็เห็นเพียงเงาตน ฯ
☉ ฝากหน่อยนะเดือนเจ้า....วะจะนี้ฤดีดล
นำคำดนูวน....จะระลีกระซิบนาง
บอกคน ณ ปลายฟ้า....เถอะนะว่าดนูคราง
ฝากคำมิอำพราง....วะจะซื่อสิโดยใจ ฯ
☉ บอกว่า..มธุรส....บ่มิหมดมลายไป
ยังคงพะวงใน....สิเน่หาผกากลอน
เคยชื่น ณ คืนค่ำ....สุขะล้ำมิคลายคลอน
แว่วยินภิรมย์วอน....วจิหวังกระจ่างใจ ฯ
☉ บอกว่า..นะอย่าพราก....จะระจากรึลาไกล
กลับมาผจงใจ....เถอะนะจารกวีวรรณ
ยังคอยวจีเจ้า....วรรื่นสุรำพัน
เริงรสวิไลวรรณ....ปะระหนึ่งพิมานมนต์
ยังคอยผิหงอยเศร้า....มะนะเล่าก็เฝ้าทน
มองเดือนนิโลบล....มิวะนานจะนิ่งคอย ฯ
☉ อ้าเดือนวิโลแจ่ม....กะระจ่างสว่างลอย
เสียงเจ้าผิเฝ้าคอย....บ่มีบ้างฤาอย่างไร
เดือนลอยลุพ้นฟ้า....ทะระมานะดวงใจ
เพียงเงาระริกไหว....ดุจะแทนฤทัยรอน
แม้เดือนเจ้าเพื่อนฟ้า....ก็จะลาจะเคลื่อนคลอน
หวังใครสิฟังวอน....ฤาก็ไร้นะใจเอย ฯ
