สายฝน

๏ เมฆครึ้มขจายมา….ผินภาก็มืดลง
เสียงฟ้าคะนองคง….ละจะคร่ำจะครางครืน
แรงลมทะยานโถม….ปะทะไม้มิอาจยืน
ฟ้าคล้ำผิกลางคืน….ทะมึนมืดคะครั่นคราง
แล้วฝนก็หล่นร่วง….ปะระโลมบ่เลือกบาง
ครืนเสียงสิครวญปาง….ละจะเข่นจะขาดใจ.
สาดซ่าสะบัดสาย….ระดะไม้ก็เกวไกว
โยนโยกอยู่ไหวไหว ….ยะละราวระบำเริง
ฉ่ำชลชะอุ่มชื้น….ชะละชื่นชะชุ่มเชิง
พงไพรทุกผาเพิง ….ก็ระเริงระรื่นเย็น.
ผืนดินประชุมน้ำ….กะระหน่ำสิซ่านเซ็น
ดับร้อนดับทุกข์เข็น….สุวสันตฤดู
แต่ใจกระไรนั่น….ทะระมานน้ำตาพรู
ผ่านฝนกี่ฤดู….บ่มิเคยจะชื่นชม

ผู้ใดสิใจหมาย….ผิจะมาจะปรารมภ์
น้ำตากระหน่ำพรม….นะจะถั่งจะท่วมใจ ฯ

ธุลีดิน

Technorati Tags: ฉันท์