๏ เกลื่อนกรุ่นกำจายเยี่ยงกายเจ้า
ยังแย้มเย้าราวเยือนไม่เลือนหาย
คราลั่นทมร่วงกลีบบานทั่วลานทราย
ตามแต่งแต้มแซมคล้ายสายน้ำตา
กี่หนาวร้อนหลอมเรารวมเป็นรัก
เนิ่นนานนักพักใจในพร่ำหา
เราล้วนเพรียกเรียกร้องต้องการเวลา
แต่เพียงกะพริบตาก็พร่าจาง
บางจังหวะของหัวใจที่ไหวสั่น
คิดถึงวันรอคอยไร้รอยหมาง
ในธารจันทร์ท่ามเงาฝันนั้นเลือนราง
ยังเยื้องย่างเยี่ยงหัวใจอุ่นไอละมุน
เกลื่อนกรุ่นกำจายของกายเจ้า
ยิ่งรวดร้าวคราวลั่นทมต้องลมหมุน
ความทรงจำล้วนทำร้ายอย่างทารุณ
ในทุกกลีบอวลกรุ่น...ละมุนนั้น ฯ
๏ หลายครั้งครู่ใจหวิวไหวหวั่น
หลายคราคืนฝันยังหวั่นไหว
เรื่องราวร้อยพันชวนพรั่นใจ
ย้อนปมข่มไว้ในนิยาม
บางคืนบางค่ำยังครุ่นคิด
มีบ้างไหมเพียงนิดยังคิดถาม
คราย้อนเยือนย้ำประจำยาม
เทียววนทนข้ามท่ามเงาตน
บางค่ำบางคืนในคะนึง
บางเงาเหงาซึ้งยังตรึงหน
ย่ำรอยเรื่อยเรียงใช่เพียงพ้น
ย้อนวนทายทัก ฤ รักกัน
บางยามบางครู่ในตรู่เช้า
ความงามแย้มเย้าราวแสร้งสรร
รายล้อมรอยใจในรำพัน
จับมือจูงฝันเคียงกันไป
บางครู่บางยามในความเหงา
ไร้เงาเยี่ยมฝันก็หวั่นไหว
ราวย้อนเยือนแย้งให้แล้งใจ
เปล่าเหงาเปลี่ยวไปในอุ่นอิง
จะกี่ครู่กี่ครั้งตั้งคำถาม
แย้มนิยามตามไปไขบางสิ่ง
ซุกคำตอบข้องความเถอะ..ตามจริง
ที่เบือนนิ่งมีบ้างไหม..ใจรักกัน ฯ
เจ้าสายฝนเอย..
สาดสายครวญคร่ำฉ่ำฟ้า
แต่เช้าจนสายไม่ยอมซา
เมื่อไรจะลาเล่าเอย
เจ้าเอยปลูกใจ..จะปลูกไว้ในอ่างทอง
คงได้แต่มอง....เคียงครองแค่ฝันวันคล้อย
นับวันคืนเคลื่อน..ยลเพียงดาวเดือนเลื่อนลอย
เมฆเคลื่อนมาคล้อย..ใจคงหลุดลอยเลื่อนเอย
เจ้าเอยปลูกรัก..จะปลูกไว้ในอ่างแก้ว
เมื่อใจรักแล้ว..อย่าแคล้วอย่าได้คลาดคลา
ฝากเพลงลอยลม..ฝากพรมน้ำคำพร่ำหา
ฝากลอยลมมา..รักเราอย่าลาร้างเลย
เจ้าสายลมเอย
เคยพัดเคยพร่ำผ่านพราย
ยามนี้เจ้ามาเงียบหาย
เมื่อไรพัดพรายเจ้าเอย ฯ
๏ รอนรอนตะวันโอ้..อัสดง
รอนม่านเมฆาลง....เลื่อมฟ้า
รอนลับมืดดับดง....พงพฤกษ์ แดนไพร
รอนรอนราวใจข้า...สิ้นลับ ดับรอน ฯ
๏ รอนรอนตะวันลับ สิ้นแสงดับกับอัสดง
ลบเหลี่ยมเมฆาลง พงไพรพฤกษ์ลึกเลื่อมเงา
มองไหนให้มืดมิด ทั่วทุกทิศมิดม่านเหงา
สะทกโอ้อกเรา ยามไร้เจ้าเฝ้าเจรจา
เห็นนกวิหกบิน หวนคืนถิ่นบินลัดฟ้า
ถวิลเจ้าจินดา ไม่หวนมาหาเห็นกัน
เย็นลมเคยพรมผ่าน พลิ้วแผ่วหวานล่วงวารวัน
ลมนุชหยุดพัดพลัน อยู่ไหนกันหนอสายลม
ยินแว่วเรไรหรีด เจ็บราวมีดกรายกรีดคม
ปร่าปวดรวดร้าวจม ระทมทุกข์ทุกวันคืน
หนาวฟ้าหนาวค่ำฟ้า นานเหน็บล้ากว่ากายฝืน
ระกำสุดกล้ำกลืน กี่ค่ำคืนจะคืนมา
มองดาวพริบพราวส่อง พร่างดาวผ่องนองนภา
ดาวเห็นเด่นดารา หาไม่มีธุลีดาว
ดึกเดือนเลือนเมฆเหงา ลับม่านเนาเงาค่ำคราว
หวังใจไม่ลืมคร่าว ดั่งจันทร์เจ้าเฝ้าเลือนดวง
จะคอยแม้คล้อยค่ำ ดึกน้ำค้างพร่างหนาวหน่วง
หนึ่งใจใช่คำลวง กี่เลยล่วงก็จะคอย ฯ
๏ เพราะรักรึงจึงร้อยมาลัยพจน์
มธุรสเอื้อนคำจำนรรจ์สาร
วอนเถิดแม่อย่าเมินเชิญสราญ
ด้วยกลอนกานท์กล่อมใจพิไรครวญ
เคยมีกันขวัญเคียงอยู่เพียงใกล้
กลับร้างไร้ขวัญโรยมาโหยหวน
ไร้ขวัญแม่แลไหนให้รัญจวน
ครุ่นแต่ครวญครางคร่ำร่ำน้ำตา
มองหนังสือเคยอ่านผ่านมือเจ้า
กี่ค่ำเช้ากล่อมเห่เสน่หา
มนต์อักษรหมอนรักอักษรา
ยังเอมสุขทุกทิวาราตรีกาล
อยากกล่อมนวลอวลกลิ่นประทินผ่อง
ร่ายร้อยกรองเรื่อยคำประจำผสาน
หวังเจ้าแอบอุ่นไอในกาพย์กานท์
เชิญเถิดแม่สุขสราญวิมานภิรมย์
เพราะไร้ทรัพย์โภไคยพิไลพิลาส
จะหมายมาดสิ่งใดพอได้สม
ก็เกินกายจักหมายมาชายชม
หนาวเพียงลมห่มฟ้าดูน่าอาย
แม้นยากไร้ยิ่งแล้วเจ้าแก้วเอ๋ย
จะสิ้นเลยแรงศรัทธานั้นอย่าหมาย
ไร้สินทรัพย์นับค่ามาเรียงราย
ก็จักร่ายเลิศรุจีมณีนิพนธ์
จะก่อโคลงกาพย์กานท์พิมานแก้ว
อันเพริศแพร้วพร่างไปในเวหน
ฑิฆัมพรพลอยโสมโพยมยนต์
ด้วยเพลงมนต์มัฆวาศิลปาการ
แล้วจักเชิญคนธรรพ์คันธมาทน์
แรมนิราศมาบรรเลงเพลงประสาน
ให้เจ้าเพลินพรายพริ้มนิ่มนงคราญ
ในวิมานกานท์กาพย์กำซาบทรวง
เชิญอัปสรร่อนร่ามารำฟ้อน
เริงละครร้องเร่ชวนเสสรวล
เหล่ากินนรกินรีก็ชี้ชวน
เบิกกระบวนร่ายร่ำระบำรำ
วอนอย่าเมินเดินหนีไมตรีจิต
ขออย่าคิดเหยียดว่าช่างน่าขำ
สร้างวิมานลอยฟ้ามาแสร้งทำ
ให้ดื่มด่ำฉ่ำใจไปวันวัน
หวังเจ้าเพลินเพียงครู่คราอยู่ใกล้
โปรดเก็บไว้เถิดกาพย์กลอนอักษรนั่น
โลกความจริงอยู่ได้อย่างไรกัน
หากสิ้นไร้โลกฝันมาคั่นใจ ฯ
๏ สายแดดสอดลอดปลายทอลายสวย
สายลมเรื่อยลัดโรยมารินรวย
ล้อมห่อด้วยสายใยผูกไว้รอ
แล้วกระหวัดจัดวางระหว่างรัก
เนิ่นนานนักหน่วงในอกใจหนอ
แผ่วสายลมผ่านเบาลงเคล้าคลอ
ลมก็ล้อแล้วลาสุดตาแล
มองม่านไม้พลิ้วไหวในเงาหม่น
ผ่าวเพลงมนต์เหมันต์หวั่นรอยแผล
หนาวลมเฉือนเชือดเตือนมาเชือนแช
ยังชะแง้ครุ่นละเมอชะเง้อคอย
ผูกภาษาสานใจด้วยใยฝัน
ร้อยตะวันจันทร์พราวเอื้อมดาวสอย
ต่างแพรพรรณผืนผ้าโพยมพลอย
เลื่อมดาวลอยลายรักประจักษ์วาง
เป็นของขวัญด้อยค่าส่งมาให้
น้อยก็ใจไม่มากเงินอย่าเมินหมาง
วอนอย่าเลือนร้างไกลน้ำใจจาง
คิดถึงบ้างอย่างคนที่คุ้นเคย
นับแต่วันแรกประเชิญก็เนิ่นนัก
เอื้อนคำรักอย่างไรเล่าใจเอ๋ย
ลมหนาวแผ่วผ่านไปกระไรเลย
คงชิดเชยแต่ช้ำระกำทรวง
แว่วเสภาบรรเลงเพลงวสันต์
สะทกหวั่นขวัญร้าวหนาวลมหวง
เกรงหลงคำลมเพเล่ห์ลมลวง
สุดแสนห่วงแสนห่างอ้างว้างระทม
เพลงวสันต์ผันผ่านเหมันต์พ้อง
ยินเสียงร้องหรีดไพรเรไรประสม
ยังคร่ำครวญลั่นค่ำร่ำระงม
ยิ่มจ่อมจมจำเจเวทนา
หากเป็นได้ดุจธารละหานห้วง
จะไหลล่วงลัดลามไปตามหา
เป็นสายลมรินเรื่อยพัดเอื่อยมา
กล่อมกายาผ่อนกายให้คลายร้อน
เป็นฟางควันคุไฟให้ไออุ่น
ต่างหมอนหนุนม่านจวนนวลสมร
นุ่มเขนยอิงแอบยามแนบนอน
เป็นแพรผ้าอาภรณ์ประอรองค์
นี่เพียงกายหมายนุชก็สุดคิด
สุดจักหักห้ามจิตพิศวง
เพียงกาดำต่ำเทียมไม่เจียมพงษ์
ไหนเลยหงษ์ร่อนลงมาร่วมเรียง
ได้แต่เขียนแต่งคำทำภาษา
จารวาจาว่าวอนอ่อนศัพท์เสียง
ห่ออักษรแอบวางมาข้างเคียง
พอผ่อนเพียงทุกข์ทวีที่ใจเอย ฯ
๏ กรุ่นสายลมหอบรักจากรวงข้าว
ยังกรุ่นกราวราวกลิ่นรินรินหวน
คะนึงเย้าหยอกยิ้มเจ้านิ่มนวล
ชะม้อยชวนชายตามาเอียงอายหอมเจ้าเอย..ฟอนฟางรางรางหอม
ยังแย้มย้อมเหลืองแสดริ้วแดดสาย
ชะน้ำค้างร้างรอก็เรียงราย
ชวนชะม้ายคล้ายรับการกลับมาใช่จะลืมทิวตาลผ่านชายทุ่ง
ลืมโค้งคุ้งลำคลองเคยล่องหา
คราบความหลังยังค้างบนคันนา
จะเลือนลาละจางได้อย่างไรไผ่สีสุขเสียดกอล้อลมหนาว
ขลุ่ยฟางข้าวคลอตาลมาหวานไหว
หนาวเจ้าเอยหนาวนักจนยากใจ
จะเหลียวไหนก็น่าน้ำตาคลอระงมหริ่งเรไรครวญชวนวิโยค
พญาโศกคร่ำว่าพะงาหนอ
ในเพลงขลุ่ยเคยเฝ้าพะเน้าพะนอ
จะรวนล้อก็เพียงพิไรภิรมย์รวงรังผึ้งแรมจันทร์มาพลันร้าง
ในอ้างว้างรสหวานก็พาลขม
ริ้วใบไผ่ร่วงรายในสายลม
จะเพลินชมก็ชวนพิลาปพิรามเสียงขลุ่ยครวญหวนคลอคืนกอไผ่
เก็บหัวใจเจ็บล้าในป่าหนาม
เก็บซากฝันฟันฝ่าพยายาม
ที่ติดตามระหกระเหินเดินทางไกลกลับคืน..ลำเนารักแนบตักอุ่น
มานอนหนุนอักขราระย้าไหว
แอบอกอ้อนอิงกรุ่นในอุ่นไอ
จะหลับไปด้วยอวลหอมในอ้อมกายจะร้อยรักร่วมเรือนวธุรส
ไม่มีหมดจนกว่าชีวาสลาย
กว่าเดือนดับลับหล้าฟ้าทลาย
มั่นเรือนตายหมายเคียงเพียงเจ้าเอย ฯ
