เพรียก

เสียงหนึ่งแผ่วแว่วภายใน…..ดังก้องอยู่ไกล
กลับใกล้เหมือนแนบแอบอิง

เสียงนั่นคอยหน่วงประวิง…..เวลาเนานิ่ง
กลับยิ่งเนิบช้านานวัน

เสียงแผ่วเพียงใจจาบัลย์…..ซึมเศร้ารำพัน
ซมซานซวนซบซึมเซา

ยิ่งฟังยิ่งชวนใจเรา………….โศกเศร้าหงอยเหงา
ควะคว้างอ้างว้างหวั่นไหว

สดับเถิดดวงหฤทัย………….ได้ยินหรือไม่?
ฟังว่าเพรียกหา..แต่เธอ ฯ

ธุลีดิน

Technorati Tags: ฉันท์